ASTSUBAYI ANLAMAK

ASTSUBAYI ANLAMAK Sen astsubayın ne olduğunu nereden bileceksin… Lüks odanda, süslü masanda, klimanın serinliğinde, döner koltuğunda elinde kalem oynatırken; onun ne yaşadığını, neye göğüs gerdiğini nereden anlayacaksın? Sıcakta, sırtında 60 kiloluk yükle, alev gibi kızmış silah namlusunda ellerin yandı mı hiç? Eksi kırklarda, namluya yapışıp kalan parmaklarının acısını hissettin mi? Kucağında can veren bir şehidin son nefesine tanık oldun mu? Bir uzvunu, bir gözünü kaybetmenin karanlığını yaşadın mı? Kaç gün, kaç gece evlatlarından uzak kaldın? Hangi yük zimmetlendi omuzlarına? Atandığın yerde hazır bir düzen varken, sen hiç sokak sokak kiralık ev aradın mı, ter içinde? Tayin emri gelir, valizini alır gidersin… Peki ya o? Zimmet teslim edeceğim diye günlerce, gecelerce çile çekenin yükünü bilir misin? Astsubayı nereden bileceksin… Harp silahları, araçlar tıkır tıkır çalışır; Kim çalıştırır, nasıl ayakta tutar bu düzeni, hiç düşündün mü? Altında cipinle gezerken, etrafında pervane olanların kim olduğunu gerçekten gördün mü? Bilemezsin… Çünkü sen hiç astsubay olmadın. Hiç onun yerine kendini koymadın. Kanun da, rahatlık da sana; İş de, yük de, cefasıyla bana… Yediğin önünde, yemediğin ardında… Yiyin beyler, yiyin… kana kana, doya doya… Ama unutmayın Doğru tartmıyorsa mizan, Susmuşsa vicdan, Olamazsınız insan.