Şubatın Ayazında Yanan Yürekler: 4.17 ​Zaman bazen akar gider, bazen de bir anın içinde asılı kalır. Bizim için o an, takvimlerin 6 Şubat’ı gösterdiği, saatin ise kalplerimizi durdurduğu 04.17’ydi. Toprak sarsıldı, deniz kabardı; ama en çok da içimiz yandı. Üzerinden zaman geçse de bazı tarihler iyileşmez, sadece alışılır. ​Gurbette ya da sılada, nerede olursak olalım o gece hepimiz aynı enkazın altında kaldık. İşte o derin kederi, bir nebze olsun teselli arayan şu mısralarla anlatmak istedik: ​YANDI YÜREĞİMİZ ​Altı Şubat sarsıldı toprak, deniz; Ateş düştü, yandı tutuştu yüreğimiz. Ana baba günü, ayağa kalktı ülkemiz; Ağustos yakar, Şubat üşütür beni. ​Saat dört on yedi, yürekler yandı, Çoğu yavruların sevdası yarım kaldı. Ülkem topyekûn olup yarayı sardı; Ağustos yakar, Şubat üşütür beni. ​Nice analar, babalar kaldı yavrusuz, Çok yavrular kaldı anasız, babasız. İnsanlar kimsesiz kaldı, evsiz yuvasız; Ağustos yakar, Şubat üşütür beni. ​Bir olduk, beraber olduk, sardık yarayı, Ülkemizden uzak tut Allah'ım böyle belayı. Özler olduk gurbet ellerde sılayı; Ağustos yakar, Şubat üşütür beni. ​Biz Türk milletiyiz, kardeşliği iyi biliriz, Gidenlere çok üzüldük, geri getiremeyiz. Yaraları tek yumruk olur, yine biz sararız; Ağustos yakar, Şubat üşütür beni. ​Acı paylaşıldıkça azalır derler ama bu acı paylaşıldıkça sadece daha "tanıdık" hale geliyor. Biz birbirimize tutunmayı, en zor günde tek yumruk olmayı bilen bir milletiz. Kaybettiğimiz her canın hatırası, vatanın her karış toprağında yaşamaya devam edecek. Rabbim bir daha bu millete böylesine bir keder yaşatmasın. ​Gidenlerimize rahmet, kalanlarımıza sabır ve bitmek bilmeyen o "Şubat üşümesine" karşı sımsıcak bir dayanışma diliyorum.