DOST: “HİÇ” OLARAK VAR OLABİLMEK

Bu Ramazan’da kalbimize şunu soralım: İnsan kalabalıklar içinde yaşayabilir… Dost bulmak mı istiyoruz, yoksa dost olmak mı?

DOST: “HİÇ” OLARAK VAR OLABİLMEK İnsan kalabalıklar içinde yaşayabilir… Arkadaşları çok olabilir… Sofraları dolu, çevresi geniş olabilir… Ama dost? Dost sayılıdır. Belki bir, belki iki… Belki de ömrü boyunca bir tane. Arkadaş bulmak kolaydır. Aynı ortamı paylaşmak, aynı masada oturmak, aynı fotoğrafa girmek kolaydır. Fakat dost bulmak zordur. Çünkü dost; iyi günde alkışlayan değil, zor günde omuz veren kişidir. Dost, sen yokken seni tamamlayabilendir. Dost, hatanı herkesin içinde değil, yüzüne karşı söyleyebilendir. “İyisin, harikasın, mükemmelsin” diyerek değil; eğriyi eğri, doğruyu doğru diyerek yanında durandır. Gerçek dostluk, pohpohlamak değil; hakikati incitmeden söyleyebilmektir. Ramazan ayındayız… Nefsimizi terbiye etmeye çalıştığımız, kalbimizi arındırdığımız bu mübarek günlerde belki de en çok şunu sormalıyız kendimize: “Ben dost arıyorum ama, dostluğa layık mıyım?” Dost; dünyada bir “hiç” olmayı seçerek gönüllerde var olandır. Makamı tevazudur. Serveti duasıdır. Mirası ise hayırda yarışmak hayırla anılmaktır. Dostluk kibir kaldırmaz. Dostluk hesap tutmaz. Dostluk menfaat bilmez. Dostu sevmek ayrı, dostluğu anlamak ayrıdır. Sevgiyle hatırlamak, sevgiyle savunmak, sevgiyle “Ben senin dostunum” diyebilmek büyük bir nimettir. Ama sevgiyi anlamak için önce sevmek gerekir… Bir çiçeği ,bir hayvanı dağda, bağda ve bahçede incitmeden sevebilmek, Bir doğru sözü gurura yenilmeden kabul edebilmek, Bir insanı kusuruyla beraber kucaklayabilmek gerekir. Belki de dostluk; iki insanın birbirine “hiçlikte” buluşmasıdır. Gösterişsiz, iddiasız, sessiz ama sağlam… Bu Ramazan’da kalbimize şunu soralım: Dost bulmak mı istiyoruz, yoksa dost olmak mı? Çünkü hakiki dostluk, arayanın değil; olmaya niyet edenin nasibidir. Ve unutmayalım… Dost; sayıyla değil, dua ile çoğalır. Dilber KÖSE