“Kardeşim, iyi değilim… Biraz konuşalım.” dedi.   Hiç düşünmeden yanına gittim.   Ali’yi yaklaşık 20 yıldır tanırım. Aynı gazetelerde çalıştık, aynı sokaklarda haber peşinde koştuk. Hayatın bize çıkardığı sınavlara da yakından tanıklık ettik.   Sonra hayat onu çok ağır bir mücadeleyle karşı karşıya bıraktı. Tam 11 yıl sokaklarda yaşadı, eroin bağımlılığıyla savaştı. O zor günlerinde de elimden geldiğince yanında oldum. Bugün de olmaya devam edeceğim.   Oturduk, uzun uzun konuştuk… İkimiz de öksüz ve yetim büyümüş insanlarız. Belki de bu yüzden birbirimizin suskunluğunu bile anlayabiliyoruz.   Bir ara bana dönüp sitem etti:   “Bu kadar CHP’li belediye başkanı, bu kadar dostun var… Bunca yıl emek vermiş bir gazeteciye neden sahip çıkmıyorlar?” dedi.   Bir an sustum…   Sonra gülümseyerek, “Elbette aşacağız bu günleri Ali abi.” dedim. “İnsan bazen en çok mücadele ederken yalnız kalıyor. Ama umudunu ve onurunu kaybetmediği sürece hiçbir zorluk sonsuza kadar sürmez.”   Hayat bize birçok şeyi eksik bıraktı ama vicdanımızı eksiltmedi.   İyi ki varsın Ali abi… Bu zor günleri de birlikte aşacağız.